Utwórz plik LICENSE: MIT, Apache 2.0, GPL 3.0 i 20 innych, z imieniem i nazwiskiem oraz rokiem
Działa w przeglądarce. Wpisane dane nie są nigdzie wysyłane. Sprawdzono 16 października 2026.Generator licencji daje pełny tekst licencji open source z wpisanym imieniem i nazwiskiem oraz rokiem, gotowy do zapisania jako plik LICENSE. Do wyboru są 23 licencje, w tym MIT, Apache 2.0 i GPL 3.0; widać, na co każda pozwala i czego wymaga, a identyfikator SPDX można skopiować do package.json.
Ta strona została przetłumaczona maszynowo z angielskiego oryginału. Tłumaczenie nie zostało jeszcze sprawdzone przez człowieka, dlatego wiążąca jest wersja angielska. Przeczytaj angielski oryginał
Dotknij pasującej licencji, np. MIT dla prostej i liberalnej, albo wybierz dowolną z 23 z listy.
Wpisz właściciela praw autorskich; rok jest już wpisany.
Kliknij Pobierz, aby zapisać plik LICENSE, a następnie umieść go w głównym folderze projektu.
Skopiuj wiersz SPDX do package.json lub na początek każdego pliku źródłowego, jeśli narzędzia mają go odczytywać.
Kod bez licencji nie jest open source: domyślnie prawo autorskie nie pozwala nikomu innemu go kopiować, zmieniać ani udostępniać, nawet gdy repozytorium jest publiczne. To dodanie pliku LICENSE w głównym folderze przyznaje te prawa, a wybór licencji decyduje, na jakich warunkach.
Wybór. Główne pytanie brzmi: co inni muszą zrobić ze swoimi zmianami.
| Licencja | Inni mogą zamknąć swoje zmiany | Licencja patentowa | Zmiany udostępniane na tej samej licencji |
|---|---|---|---|
| MIT | Tak | Nie | Nie |
| Apache 2.0 | Tak | Tak | Nie |
| BSD 3-Clause | Tak | Nie | Nie |
| MPL 2.0 | Tak, poza zmienionymi plikami | Tak | Tylko zmienione pliki |
| GPL 3.0 | Nie | Tak | Cały program |
| AGPL 3.0 | Nie, nawet przez sieć | Tak | Cały program, łącznie z usługami internetowymi |
MIT to najczęstszy wybór dla bibliotek; Apache 2.0 dodaje wyraźną licencję patentową, którą większe firmy często wolą; GPL 3.0 utrzymuje otwartą każdą wersję programu.
Wypełnianie. Większość liberalnych licencji zawiera wiersz praw autorskich z rokiem i nazwą. Wystarczy wpisać właściciela praw autorskich, rok jest już wpisany; działa też zakres, np. 2019-2026. Licencje takie jak GPL, Apache i MPL nie mają na początku wiersza do wypełnienia: tekst jest używany dokładnie w opublikowanej formie.
Skąd pochodzą teksty. 23 teksty pochodzą z choosealicense.com, witryny, z której korzysta GitHub przy dodawaniu licencji do repozytorium, w ustalonym commicie. Każdy porównano słowo po słowie z tekstem samej SPDX License List i co najmniej 95 procent słów zgadza się w tej samej kolejności; różnice to tytuły i uwagi GNU o tym, jak stosować licencję.
Po zapisaniu. Plik należy umieścić w głównym folderze projektu, dodać identyfikator SPDX do package.json lub na początek każdego pliku źródłowego i podać w README, jakiej licencji się używa. Ta strona nie stanowi porady prawnej. Wszystko działa w przeglądarce.
Dla większości bibliotek MIT: krótka, liberalna i wszędzie rozumiana. Apache 2.0 warto wybrać, gdy potrzebna jest wyraźna licencja patentowa, GPL 3.0, gdy każda zmieniona wersja musi pozostać open source, a AGPL 3.0, gdy ma to dotyczyć także oprogramowania oferowanego jako usługa internetowa. MPL 2.0 plasuje się pomiędzy nimi i obejmuje tylko pliki napisane przez autora.
Obie pozwalają każdemu używać, zmieniać i sprzedawać kod, także w zamkniętych produktach. Apache 2.0 dodatkowo udziela licencji na patenty, które współtwórcy posiadają w związku ze swoim wkładem, odbiera tę licencję każdemu, kto pozywa w sprawie patentów, i wymaga, aby zmienione pliki informowały o zmianach. MIT ma kilka wierszy i nie mówi nic o patentach.
Wtedy obowiązują domyślne zasady prawa autorskiego: autor zachowuje wszystkie prawa, a nikt inny nie może kopiować, zmieniać ani rozpowszechniać kodu, nawet jeśli znajduje się w publicznym repozytorium. Można go oglądać, ale używanie go we własnych projektach jest niedozwolone. Dopiero dodanie pliku LICENSE zmienia opublikowany kod w open source.
W głównym folderze projektu, pod nazwą LICENSE, lub COPYING w przypadku GPL 3.0, jak sugeruje GNU. GitHub i npm znajdują go tam i pokazują licencję na stronie projektu. Należy też ustawić pole license w package.json na identyfikator SPDX, np. MIT, i wspomnieć o licencji w README.
Rok pierwszej publikacji kodu albo zakres od pierwszego do ostatniego roku zmian, np. 2019-2026. Aktualizowanie roku jest częste, ale nie jest wymagane: informacja zapisuje, kiedy utwór powstał. Należy użyć nazwy osoby lub organizacji, do której należą prawa autorskie, w przypadku kodu tworzonego w pracy często pracodawcy.
Nowe wersje można wydać na innej licencji, jeśli posiada się wszystkie prawa autorskie, ale już wydane kopie zachowują licencję, z którą zostały udostępnione. Jeśli kod współtworzyły inne osoby, do zmiany licencji ich części potrzebna jest ich zgoda, chyba że podpisały umowę współtwórcy, która na to pozwala. Staranny wybór na początku pozwala tego uniknąć.
Stawki i przepisy się zmieniają; przed oparciem się na danej liczbie należy sprawdzić źródło.
Nadal coś nie działa? Zapytaj o narzędzie Generator licencji a odpowiedzieć może każdy, kto zna odpowiedź. Konto nie jest potrzebne.